Wist je dat Antwerpen al tien jaar lang een stadsdichter heeft? Zo'n dichter wordt door de stad in dienst genomen om gedurende twee jaar poëzie te schrijven over Antwerpen. De dichter laat zich daarbij inspireren door plaatsen, mensen, gebeurtenissen ... Meestal worden de gedichten dan massaal en/of heel zichtbaar aan het publiek bekend gemaakt. Zo hing de eerste stadsdichter Tom Lanoye een metershoog gedicht op de Boerentoren.
Dit en volgend jaar is Bernard Dewulf stadsdichter. Hier kan je zijn eerste stadsgedichten lezen.Voor zijn meest recente gedicht riep hij de hulp in van de Antwerpenaars. Zij leverden foto's, Dewulf schreef er verzen bij. Het resultaat was een zogenaamde 'instaroman' en dat zag er zo uit.
Hier lees je de tekst (zonder de beelden dus):
"Een vrouw is onderweg naar het blauwe uur.
Haar stap splijt het spitsuur.
In de stad droomt een man een kleine ontreddering.
Waar zij gaat, gloeit een ondagelijks licht aan.
Boven de avond wordt het ochtend.
Een lauwe bries voert zout, lust en verte aan.
Alles krijgt een koorts. De dag schijnt een zweer.
Kinderen huilen, katten schuilen.
Het is nu tijd, maar niemand weet meer wanneer.
Geruchten doen razend de ronde.
Een vrouw op stap ontwricht zelfs het licht.
De straten ruiken naar einde, leven en oude zonde.
Toen liep zij een hoek om in de man.
De man werd wakker en de stad sprak.
Uit gewoonte en ochtend."
OPDRACHT: zoek de woorden op die je niet begrijpt. Kan je het gedicht in je eigen woorden samenvatten in enkele zinnen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten